MSN'ye iki dakika ara ver de beni dinle

           Tecrübelerle dolu demeye pek de dilinin varmadýðý, o kýsacýk hayatýnda hiç bu kadar zor bir karar vermemiþti. Bunu yapmayý zerre kadar istemiyordu ama yapmaktan baþka bir yol da kalmamýþtý önünde. Bundan daha zavallý bir durum olabilir miydi? Önünde tamamen zehirli dikenlerle kaplý, dönemeçlerle dolu, uzun bir yol vardý ve hayat denen oyunu kuralýna göre oynamak için bu yoldan geçmesi mecburiydi. Hem de bu dikenler insanýn derisini yüzüp kanatan cinsten deðildi. Bu dikenler insanýn ruhuna batýyordu, beynine saplanýyordu adeta. Bu yoldan geçenlerin psikolojisinde hiçbir zaman düzelmeyecek izler kalýyordu. Ama elden ne gelirdi ki? Tekrar gün ýþýðýný görebilmesi için tek yol buydu, baþka bir sokak dahi yoktu…

           Yataðýnda bir süre daha hareketsiz, sýrtüstü uzandý. Sonra saða döndü eskimiþ yataðýn daha da eskimiþ yaylarýný gýcýrdatarak. Gözlerini her zamankinden daha fazla açarak çevresini incelemeye baþladý. Aylardýr varlýðýný bile unuttuðu futbol topu þeklinde tasarlanmýþ, seramik kumbarasýna baktý. Bakmakla yetinmedi ve eline alýp sallamaya baþladý. Ýçinde deðerini tahmin etmeye bile çaba gösteremediði birkaç madeni para vardý. Kumbarayý salladýkça oluþan þiddetli sese kendince anlamlý nameler yükledi. Salladýkça dinledi, dinledikçe salladý. Uzun zamandýr ihmal ettiði, hatta tamamen unuttuðu bu eski kumbara bile onu keyiflendirebilmiþti o berbat sona yaklaþýlýrken. Sonra býraktý kumbarayý, þampanya renkli plastik boyayla boyanmýþ duvarlarý incelemeye baþladý. Duvarlarýn sývasýndaki minik kývrýmlarý takip etti gözünün ucuyla. Bu þekilde dakikalarca odasýnýn küçücük ayrýntýlarýnda gezindi, durdu. Belki hazin sona sadece dakikalar kaldýðý için bu kadar dikkatli ve hassas davranýyordu. En azýndan son dakikalarda hayattan alabildiði en büyük hazzý almak istiyordu.

          Daha fazla oyalanamazdý bu denli önemsiz gibi görünen ama ona o an için inanýlmaz keyif veren detaylarla. Zaman daralýyordu. Tam o an birisinin odaya girmesini ve onu bunu yapmaktan vazgeçirmesini diledi. Kapýya baktý, sonra çaresizlik içinde duvarlarýn sývasýnýn kývrýmlarýný izlemeye devam etti. Ancak bu kývrýmlar artýk ona acý vermeye baþlamýþtý. Ani bir refleksle tekrar kapýya baktý. Ancak yine ortada hayal kýrýklýðýndan baþka bir sonuç yoktu. Kapýdan hiç kimse girmiyordu, girmeyecekti. Son dakika kurtarýcýlarý sadece filmlerde oluyordu belki de.

          Cep telefonunu aldý yastýðýnýn altýndan. Gözlerini kare þeklindeki ekrana odakladý. Tek bir kiþinin aramasýný ve onu bu ýstýraptan kurtarmasýný bekledi. Birisi onu yapacaðý þeyden vazgeçirmezse bu hikayenin sonu bir felaketle bitecekti çünkü. Telefonunun ekranýna acýnasý gözlerle bakmaya devam etti dakikalarca. Bir çaðrý atan dahi yoktu. Titreyen parmaklarla telefonun galerisine girerek iki megapiksel kamerayla çekilmiþ, bulanýk fotoðraflara baktý. Arkadaþlarýyla birlikte olduðu o mutluluk karelerini doyasýya seyrederken gözünden birkaç damla yaþ boþalmýþtý. Gözünden akan yaþlar yanaðýndan yavaþça süzüldü, dudaðýnýn yanýndan geçerek yeni sakallanmýþ çenesine ulaþtý, sonra yer çekiminin etkisiyle elinde tuttuðu cep telefonunun tuþ takýmýnýn üzerine döküldü. Gözyaþlarý bile ona oyun oynuyordu son dakikalarýnda. Delikanlý hemen yataðýndan doðruldu ve telefonunu ters çevirdi yaþlar içine sýzmasýn diye. Sonra da öylece býraktý telefonunu yanýndaki dikdörtgen sehpaya. Onu korkunç kaderinden kurtarmasý için telefondan medet ummak saçmalýktý zaten. Hem zaman da gelmiþti, yataðýndan derhal kalkmalýydý. Artýk o kaderin çirkin yüzüyle karþýlaþmaktan baþka elden bir þey gelmiyordu, gelemiyordu.

             Hiç hesapta olmayan bir bel aðrýsýyla ayaða kalktý. O an acýsýný tamamen içine atmak zorundaydý. Gözlerini hedefine doðru kilitledi. Üzgündü. O an yaþadýðý duyguyu “bunalým” “hüzün” “keder” gibi kelimelerin hepsi bir araya gelse, yine de anlatamazdý. En dramatik þiirler, en dramatik öyküler, en dramatik filmler bile saygý duruþuna geçebilirdi onun karþýsýnda. Bu hüzünlü tablonun son fýrça darbeleri de atýlmalýydý artýk. Delikanlý artýk gerekeni yapmalýydý, ona ölüm kadar acý verse de yapmak zorundaydý. Hayatýný temsil eden pürüzsüz ipin kör düðüm olacaðý noktaya doðru hareket etmeye baþladý. Yavaþ adýmlar atýyordu ama amacý biraz daha zamandan kazanmak deðildi. O an böyle bir mantýðý kuracak kadar bile çalýþmýyordu zavallý beyni. Her biri bir öncekinden daha yavaþ adýmlar atmaya devam etti. Ýdama götürülen bir suçlu gibi kafasý öne doðru eðik ve suskundu. Sonunda hiç ulaþmak istemediði hedefine ulaþtý, çalýþma masasýna güçbela oturdu ve yarýnki sýnavý için istemeye istemeye ders çalýþmaya baþladý.

                  
                                        Yazar: ÝSMAÝL PÝÞER