MSN'ye iki dakika ara ver de beni dinle

        Ne kadar da mutluyduk biz seninle birlikte olduðumuz o küçücük zaman zarfýnda. Türkiye’deki milyonlarca çiftten farklý hiçbir þey yapmazdýk birlikteyken ama mutluyduk iþte. El ele tutuþurduk yaptýðýmýz amaçsýz yürüyüþlerde. Daha doðrusu ben elini tutmaya çalýþýrdým, sen ise elini kaçýrýrdýn ellerimden. Sen sevmezdin böyle romantik hareketleri çünkü sen diðer tüm kýzlardan farklýydýn. Aslýnda ben de hiç romantik bir insan deðildim seninle tanýþana kadar. Hatta kýzlarýn “ay ne kadar öküz bir çocuk bu ya” diye tabirler kullanabilecekleri bir erkektim ben. Fakat seninle tanýþtýktan sonra, o çamaþýr suyuna bile temas ettirmekten kaçýndýðýn narin ellerini tutmak hayatýmýn en büyük gayesi olmuþtu. Hayatým boyunca hiç yaþamadýðým ve bundan sonra yaþayabileceðimden emin olamadýðým bir duyguyu yaþýyordum ellerimiz birbirine kavuþtuðunda.

      Peki tuttuðum ilk eller miydi senin ellerin? Tabi ki hayýr sevgilim. Birçok farklý el tutmuþtum o zamana kadar. Tuttuðum ellerin kimisi uzun ve ince parmaklý, kimisi ise kýsa ve kalýn parmaklýydý. Kimisinde törpülenmiþ ve ojeli, kimisinde ise yenmiþ ve bakýmsýz týrnaklar vardý. Kimisinin parmaklarý kýllýydý, kimisinin ise kýlsýzdý, tüy bile yoktu. Kýllý elleri de tuttuðumu söyleyince yanlýþ anlamaný istemem, hiçbir erkekle el ele dolaþmadým sevgilim. Hani günlük hayatta arkadaþlarýmýzla el sýkýþýrýz ya, öyle tuttum yani. Fakat tuttuðum binlerce elin içinden senin ellerin apayrýydý benim için. Keþke hiç býrakmak zorunda kalmasaydým onlarý…

      Genelde pek gülmezdin sen birlikte olduðumuz o nacizane zaman dilimlerinde. Pek konuþkan olduðun da söylenemezdi hani. Aramýzda bazen dakikalarý bulan sessizlikler olurdu. Beni ne kadar gerginleþtirirdi bu sessizlikler, anlatamam. Sýrf bu nedenle, ne zaman seninle bir araya gelsek, hayal gücüm normalden iki kat daha hýzlý çalýþýrdý. Çünkü seni gülümsetebilmek, o misvak özlü diþ macunuyla beyazlamýþ diþlerini görebilmek için bin bir tane espri tasarlardým kafamda. Sürekli konuþacak bir konu yaratmaya çalýþýrdým o çok güvendiðim beynimin laboratuarýnda.

       Bu konuþacak konu ve espri üretmek için kendi kendimde yarattýðým anlamsýz gerginlik, sadece senin sýkýlmaman ve iyi vakit geçirmen içindi.  Aslýnda hiç konuþmasak da, sadece yan yana yürüyüp sessizce nefes alsak da, ben yine de mutlu olacaktým zaten. Neden mutlu olmayacaktým ki? Tüm benliðimi kaplamýþtýn sen benim. Ruhumda sen, kalbimde sen, beynimde sen, ince baðýrsaðýmda bile sen vardýn. En önemlisi bu derece benliðimi kaplayan sen, yanýmdaydýn. Neden mutlu olmayacaktým ki? Benim mutlu olmam için tüm koþullar sendin, tüm koþullar seninle ilgiliydi.

       Ben bit pazarýndan çýkmýþ, 1 GB’lýk ucuz bir flaþ disktim. Sana olan aþkým ise 4.5 GB’lýk bir dosyaydý. Ýçime sýðmýyordun sen benim, taþýyordun adeta. Winzip gibi sýkýþtýrma programlarý da bir iþe yaramýyordu. Ben de alabildiðim kadar aldým seni hafýzama. Geçmiþimden kalan, en sevdiðim fotoðraflarý ve mp3’leri bile silmiþtim hafýzamdan sana yer ayýrabilmek için. Artýk flaþýmdaki tek dosya sendin sevgilim. Ýþte sana olan aþkým bu kadar büyük, bu kadar doyurucuydu ruhumu. Nereden bilebilirdim ki bir gün flaþ diskime format atmak zorunda kalacaðýmý?

       Yaptýðýmýz sessiz yürüyüþlerin beni de sýktýðý zamanlar olurdu bazen. Þimdi yanýmda olsaydýn “neden sýkýlýyordun lan” diye sorardýn hemen. Biliyorum ki konuþurken “lan” demesini çok severdin sen. Çünkü sen diðer kýzlar gibi kibar deðildin. Bu iyi mi yoksa kötü bir özellik mi, þimdi tam olarak kestiremiyorum. Bildiðim tek þey, iyi de olsa kötü de olsa ben senin bu özelliðini de seviyordum. Neyse, sessiz yürüyüþlerde bazen neden sýkýldýðýmý anlatýyordum en son. Çünkü yürürken haliyle önümüze bakmak zorundaydýk sevgilim. Ama ben sana, senin o masumane yüzüne, o geçmesi için anlamsýzca doktorlara gittiðin ama bir türlü geçmeyen yüzündeki o kýzarýklýklara bakmak istiyordum. Ben seni izlemek istiyordum…

       Hatýrlýyor musun, bir kere sana bakacaðým derken karþýdan gelen bir adama çarpmýþtým yolda. Adam tipik bir hayvan oðlu hayvan çýkmýþ ve bana “önüne baksana ulan” diye hömkürmüþtü. Ben de tatsýzlýk çýkmasýný istemediðimden “pardon birader” deyip yürümeye devam etmiþtim. Doðrusunu söylemek gerekirse, bu alttan alýþým tatsýzlýk çýkmasýný istemediðimden deðil, senin yanýnda adamdan dayak yeme ihtimalinden çok korkmamdandý sevgilim. Adam benden çok daha kalýplýydý, ne yapabilirim? Sana bunu o zaman itiraf edememiþtim. Þimdi madem ayrýldýk, bunu da bilmeni istiyorum. Kýsacasý þu ki, bana kalabalýktan dolayý Ankara’da yürümenin ne kadar zor olduðundan bahsederdin ya hani, seninle birlikte yürümek çok daha zordu benim için. Çünkü ben yolda yürürken, senden baþka hiçbir varlýða, hiçbir canlýya bakmak istemeyecek kadar kör olmuþtum Ankara caddelerinde.

         Peki þimdi ben sana sorarým: Biz neden bu hale geldik? Neden ben aylardýr yandan yemiþ Ýlhan Þeþen gibi “gittiðin günden beri yüzüm hiç gülmedi, doðum günümde bile iyi ki doðdun demedin, ayrýntýlara takýlmak istemem ama elimde deðil, þimdi kim bilir kimlerlesin, neler oluyor bize, yine neler oluyor gülümmm” þarkýsýný söyleyip duruyorum? Neden?

       Biliyorum, seni ben terk ettim ama kendimce haklý nedenlerim vardý sevgilim. Sandýðýn kadar zeki olsaydýn birazcýk anlayabilirdin beni, ama siz kýzlar biraz empati özürlü oluyorsunuz malesef. Olaylara sadece kendi bakýþ açýnýzdan ve kendi karmakarýþýk dünyanýzdan bakabiliyorsunuz. O yüzden beni hiç anlamaya çalýþmadýn, anlayamadýn. Neyse, bir atasözü vardýr: “Kýça giren þemsiye açýlmaz.” Yani artýk bunlarý konuþmanýn hiçbir anlamý yok, artýk her þey için çok geç, farkýndayým…

        Senden ayrýldýðým için benden nefret ettiðini haykýrdýn yüzüme. Telefonlarýma hiç çýkmadýn, MSN’den engelledin, facebook’taki arkadaþlýk listenden bile sildin beni. Hiç unutmuyorum, beni silince 234 friend’in kalmýþtý facebook’ta. Benim ise sadece 114 friend’im vardý. Yapayalnýzdým sensiz. Sonra utanmadan yine add a friend’ledim seni. Bu sefer de “ignore” yaptýn. Üstüne üstlük bir de hiç acýmadan “block this person” seçeneðini týklattýn. O seçeneði týklatmak için fareyi yönlendirirken hiç mi elin titremedi sevgilim?

       Bana olan nefretin o kadar büyüktü ki benden gelecek bir mesaja bile tahammülün kalmamýþtý artýk. Bana attýðýn son mesaj hala telefonumda kayýtlý. “Bna bi dha msj atma, bu msjada cvp yzma” yazýyordu yeni aldýðým, senin hiç görmediðin ve hiç göremeyeceðin cep telefonumun renkli ekranýnda. Bu 32 karakterlik mesajýn bana attýðýn son mesaj olacaðýný o zaman kabullenmek istememiþtim. Ama þimdi bunu çok daha iyi anlýyorum sevgilim.

       Geçen gün takvime baktým ve biz ayrýldýðýmýzdan beri 4 ay geçtiðini fark ettim. Böyle “geçen gün takvime baktým” diye ayak yaptýðýma bakma, ayrýldýðýmýzdan beri günleri sayýyorum. Dile kolay, 120 günden fazla oldu. Biz ayrýldýðýmýzdan beri hiç kimseyle birlikte olmadým. Bunun nedeni, hayatýmda senden baþka hiç kimseyi düþünemediðimden deðil, bir türlü kýz ayarlayamadým kendime bu lanet þehirde. Seni unutabilmek için her zamankinden daha fazla arýyorum bu aralar. Ama öyle hemen aramakla bulunmuyor ki sevgili. Google’mý bu anasýný satayým!

         Elbet çok yakýnda yeni aþklara yelken açacaðým. Türkiye’de 35 milyon erkek, 35 milyon kadýn var sevgilim. En kötü ihtimalle bile bana bir tane kýz düþecek nasýl olsa. Ama o sen olmayacaksýn. Belki bulduðum kýz, yüzümün üzerindeki iki çift göze güzel gelecek, peki gönül gözüme de güzel gelecek mi? Seni kerpetenle kalbimden söküp atýp, onu kalbime çekiçle çakabilecek miyim? Flaþýmdan seni tamamen silip onu yükleyebilecek miyim? Peki ya flaþým virüs kaparsa ve bir daha kullanýlamayacak hale gelirse? Benim anti virüs programým bile sendin.

         Belki bulduðum kýz çok konuþkan olacak, güler yüzlü olacak, yaptýðým yerli yersiz tüm esprilere gülecek. Fakat ben senin benim esprilerime hiç gülmeyip beni zor durumlara düþürmeni sevdim sevgilim. Ben senin sen istemesen de narin ellerinden tutup amaçsýzca yürümeyi sevdim. Ben senin 0.75 numaralý hipermetrop gözlüklerini takýp çakma profesörler gibi bana ahkam kesmeni sevdim. Ben senin kýz halinle lanlý manlý konuþup terbiyesizlik sýnýrlarýný zorlamaný sevdim. Ben senin sýrf çeþme suyu içirdim diye bana baðýrmaný ve beni hazýr su almak için zorla bakkala yollamaný sevdim. Ben senin yürürken ki uzun uzun susuþlarýný sevdim. Ben seni sevdim. Bundan sonra da kalbimde sana kiraladýðým oda hiçbir zaman boþalmayacak. Sen artýk aylýk kiraný ödemesen de, ben kalbimin o odasýnda seni yaþatmaya devam edeceðim sevgilim.

        Bu yazýyý okur musun, bilemiyorum. Ama bu hiç önemli deðil. Çünkü ben “sadece birkaç aylýk” diye nitelendirilebilecek bir aþký kendi kafamda fazla büyüttüðümün farkýndayým. Senin çoktan ayrýlýðýmýzý atlattýðýný ve artýk aklýnýn en ufak bir köþesinde bile benim olmadýðýmýn da bilincindeyim. Ama en güzeli de bu deðil mi zaten? Beni unutamayýp, diðer terk edilen binlerce kýz gibi göz yaþlarý döksen, bunun kime ne yararý olacak ki sevgilim?

        Hiçbir þeyin imkansýz olmadýðý gibi senin de bir gün bana geri dönmek isteyebileceðin ihtimali var tabi ki. Belki binde bir ihtimal ama imkansýz deðil. Ama ben geri dönmeni gerçekten istemiyorum. Çünkü biliyorum ki hiçbir þey deðiþmeyecek. Aramýzda ayný sorunlar tekrar yaþanacak ve ikimizin de ruhlarý bu iliþkiden zarar görmeye devam edecek. Biz seninle iki paralel çizgiyiz sevgilim ve unutma ki paralel iki çizgi hiçbir zaman kesiþmez, kesiþemez. Eðer bu iki çizgi kesiþirlerse paralel olmaktan çýkarlar ve benliklerini kaybederler. O yüzden bir araya gelmememiz en doðru seçenek belki de.

      O yüzden umarým bu yazýyý hiçbir zaman okumazsýn. Aslýnda okusan da fena olmazdý yani. Belki bana karþý beslediðin ve benim þu an bile içimi acýtan nefret duygularýn ortadan kaybolurdu. En çok neyi merak ediyorum biliyor musun? Bana karþý beslediðin nefret, senden ayrýldýðým için oluþan kaçýnýlmaz bir duygu muydu yoksa zaten senin de bitirmek istediðin iliþkimiz için bir bahane miydi? Keþke bu sorunun cevabýný bilebilseydim, en azýndan vicdanen rahat edebilirdim.

        Geçenlerde seni rüyamda gördüm. Ýkimiz Kýzýlay’da kalabalýðýn ortasýnda mal mal geziniyorduk. El eleydik. Ben son derece aptalca espriler yaparak seni güldürmeye çalýþýyor, sen ise tebessüm dahi etmiyordun. Sonra birden uyandým ve yataðýmdan kalkarak yeni güne baþladým. Ýçim huzur doluydu. Pýrýl pýrýl yeni güne baþlarken ve sabah güneþi suratýmdaki sivilce çukurlarýný aydýnlatýrken, tek bir dileðim vardý. “Ýnþallah bir gün seni her daim güldürebilecek birisiyle tanýþýr ve her zaman mutlu olursun.” 

         Benim için de artýk yelkenlime binip, yeni ufuklara, yeni aþklara yelken açmanýn zamaný geldi. Seni bir daha görebilecek miyim, bilemiyorum. Koskocaman okyanusta iki yelkenlinin karþýlaþmasý kadar zor belki karþýlaþmamýz, ama imkansýz deðil. Peki ben seni tekrar görmek istiyor muyum, bazen bundan bile emin olamýyorum. Bildiðim tek þey ise, seni hiçbir zaman unutmayacaðým…

                                                               YAZAR: ÝSMAÝL PÝÞER