MSN'ye iki dakika ara ver de beni dinle

         
      Son zamanlarda hayatýn akýcýlýðýný biraz olsun arttýrmak için Marco Polo gibi sürekli seyahatler yapýyordum. Saatlerim hatta bazen günlerim otobüslerde geçiyordu. Mutluydum. En azýndan dünya gözüyle birçok farklý yer geziyor ve bu þekilde evlerinde oturup yüzlerce kitap okuyan entel insanlardan daha kültürlü olacaðýma kendimi inandýrýyordum.

        Ýlk iþ tabiki Ýstanbul'u gezmek olmuþtu. Ýnsanlarýn yürürken kalabalýktan dolayý ellerini bile sallayamadýðý, hýrsýzlarýn evlere girince para yerine akbil çaldýðý, sadece 1.5 kilometre uzunluðundaki boðaz köprüsünden akþam saatlerinde geçiþin trafikten dolayý 3.5 saat sürdüðü, dünyanýn en güzel! þehri Ýstanbul'da 3 gün kaldýktan sonra ayrýlmanýn artýk zamaný gelmiþti.

        Bu sabah yine otobüse binecek ve bu sefer de Bursa'ya geçecektim.

        Saat sabahýn 7'siydi.  Günün ilk ýþýklarýyla kendimi 'Ýnegöl Seyahat' firmasýnýn son derece kalitesiz otobüsünde bulmuþtum. Tek tesellim, ön sýralardaki bir koltuðun pencere kenarýnda oturmamdý. Yaklaþýk 4 saat sonra Bursa otogarýnda inmeyi planlýyordum. O an, bu planýmýn gerçekleþeceðinden en ufak bir þüphem dahi yoktu...

        Hiç rötar yapmadan Harem otogarýndan hareket ettik ve yolculuðumuza baþladýk. Tecrübeli görünen þoför, otobüsü hýzlý ve seri kullanýyordu. Diðer tüm þoförler gibi kavþakta yeþil ýþýðý kaçýrsa bile sarý ýþýkta geçiyordu. Ýstanbul'un neresi olduðu belli olmayan þehir merkezinden çýkmýþ olmalýydýk. Çünkü insan elinin daha az kirlettiði, deniz kenarýndaki sakin bir arazide ilerliyorduk. Sessiz bir yolculuk olacak gibi görünüyordu.

       Yanýmdaki koltukta, orta yaþlý, gözlüklü, kafa derisinden ayrýlmamak için direnen son 15 tel saçýný itinayla tarayarak kelini saklamýþ, hareketsizce oturan bir adam vardý. Pek de iyi bir yol arkadaþý olacak gibi görünmüyordu. Adam adeta ölü gibi kýpýrdamadan öylece oturuyordu yanýmda.

      Yolculuða yeni baþlamýþtýk ki birden þoförün direksiyonu saða kýrýp, otobüsü denize doðru yönelttiðini farkettim. Bedenimde korku hormonlarý salgýlanmaya baþladý. Otobüs son sürat denize doðru ilerliyordu! Eðer hemen önümdeki Antony Hopkins kýlýklý þoför direksiyonu çevirmezse, birazdan koca otobüsle Marmara'nýn serin sularýný boylayacaktýk!...

     Hemen yanýmdaki adama dönüp ''Ne oluyor bu þoföre lan sence?'' diye laf attým. Ben korku ve heyecan dolu bir ses tonuyla seslenmeme raðmen, adam gövdesini hiç kýpýrdatmadan kafasýný yavaþça bana doðru çevirdi. Gözleri uyuþturucu kullanmýþ gibi kaymýþtý. Yüzü bembeyazdý ve mimikleri en ufak bir yaþam fonksiyonu göstermiyordu. Anlamsýz ve amaçsýzca bana kýsa bir süre baktýktan sonra, hiçbir þey söylemeden kafasýný tekrar önüne çevirdi. Korkum gittikçe artýyordu. ''Bu otobüsteki insanlara ne oluyor lan?'' diye baðýrdým.

     Artýk çok geçti, yapabileceðim bir þey kalmamýþtý. Yolculuða baþlayalý henüz yarým saat bile olmamýþtý. Þoför, þimdi son derece soðukkanlý bir þekilde otobüsü denize doðru sürerek ölüme rest çekiyordu. Biraz sonra denize düþecektik ve otobüsün içi su ile dolacaktý. Hiçbirimiz otobüsten çýkamayarak numaralý koltuðumuzda boðulup ölecektik. Cesetlerimiz fýrýnda kabarmýþ bir kek gibi þiþecek ve harikulade suratým mosmor olacaktý. Peki bu þoför neden böyle bir intihara karar vermiþti? Onu, bu pek de gencecik olmayan yaþýnda ölüme sürükleyen neden neydi? Muhtemelen hayatta çektiði çilelerden dolayý þoförümüz nur topu gibi bir psikopat olmuþtu ve þu an geçirdiði cinnet nedeniyle otobüsü, içindeki 30 yolcuyla beraber, denizin derinliklerine gömmeye hazýrlanýyordu...
 
     Korkudan delirme derecesine geldiðim esnada, sahile büyük bir feribotun yanaþtýðýný farkettim. Otobüsümüz tam gaz denize doðru ilerledikten sonra, kýyýya yanaþan feribotun içine park etti. Marmara denizinden karþýya deniz yoluyla geçecektik. Boþu boþuna korkmuþ ve korkudan kaynaklanan þuursuz hareketlerimden dolayý diðer yolculara rezil olmuþtum. Arkamdaki cibiliyetsiz yolcular bana bakarak dakikalarca kýkýr kýkýr güldüler...

     Çok geçmeden altýmýzdaki feribotla sahilden hareket ettik. Genelde seyahat ederken deniz beni fena tuttuðu için kara yolunu tercih ederdim. Ancak son derece þanslý! bir insan olduðumdan þu an koskoca otobüsle Marmara denizinin tam ortasýnda bir feribottaydým. Yaþadýðým mide bulantýsýnýn yaný sýra ''madem feribotla gidecektik, otobüse niye para verdik lan?'' diye beynimden geçen pintice sorular baþýmýn içini aðrýtýyordu.

       Bir yolcu otobüsünün içinde denizi geçmek hiç yaþamadýðým bir duyguydu. Tadýný çýkarmalýydým. Yavaþ bir süratte ilerlemeye baþladýk. Otobüs üretildiðinden beri silinmemiþ gibi görünen kirli pencere camýndan, feribotun üzerinde daireler çizerek uçan martýlarý seyretmeye koyuldum. Ne kadar da asil uçuþuyorlardý. Renkleri parlak, göz alýcý bir beyaz tonundaydý. Bu kadar güçlü bir rüzgara karþý koyabildiklerine göre kanatlarý son derece güçlü olmalýydý. Ýki kanadýný açtýklarýnda enine uzunluklarý 1 metreyi buluyordu. Havanýn, insanýn elini ayaðýný titretecek kadar soðuk olmasýna raðmen, bu kuþlar incecik tüylerinin içinde nasýl da üþümüyorlardý? Biraz daha inceledikten sonra martýlarýn ne kadar mükemmel yaratýklar olduklarýný farkettim. Týpký doðadaki diðer tüm canlýlar gibi...

       Gözüm, feribotun en kenarýnda ayakta dikilen bir adama iliþti. Havadaki Sibirya soðuðuna raðmen bu adam aracýnda oturmuyor ve dýþarýda beklemeyi tercih ediyordu. Kirli sakallý, entellektüel görünümlü, Sinan Çetin tipliydi. Beyazlamýþ ve uzamýþ kývýrcýk saçlarýný rüzgarda dans ettiriyor, elindeki kurumuþ simidi ufalayýp martýlara atýyordu. Martýlarý beslemek feribotta yapýlacak en asil davranýþ olmalýydý.

      Bu esrarengiz adamýn attýðý hiçbir simit parçasý denize düþmüyor, düþse bile bir babayiðit martý denize dalarak o simit parçasýný da alýp midesine indiriyordu. Gökyüzünde, daireler çizerek uçan 100'e yakýn martý olmasýna raðmen, kocaman feribotta simit atan tek bir kiþi vardý. Martýlarýn hepsi karnýný doyuramayacak, aralarýndan en þanslý olanlar bile küçücük bir simit parçasýyla yetinmek zorunda kalacaklardý. Buna raðmen, her bir martýnýn küçücük bir simit parçasý için dondurucu havada saatlerce kanat çýrpmasý beni çok etkilemiþti. Beyinsiz olduðu dillere destan olmuþ bir kuþ bile hayatta kalmak için bu çabayý gösteriyorsa, insanlarýn yapmasý gereken çok fazla þey var diye düþündüm.

       Otobüsün kapalý kapýlarý ve ayaðýmýn tam altýndaki yakýcý kaloriferden dolayý içerisi iyice ýsýnmýþtý. Söylediðim hiçbir lafa tepki vermeyen, yanýmdaki ruh hastasý adam derin bir uykudaydý. Yaðlanmýþ kocaman kafasý neredeyse omzuma düþecekti. Daha fazla oturamazdým. Çýkýp temiz hava almalý, dalgalý engin denizi doyasýya seyretmeli ve martýlara bir simit de ben atmalýydým.

       Otobüsten inerek feribotun üzerinde dolaþmaya baþladým. Otobüsün içinde aþýrý terlemiþ olduðumdan, Marmara denizinin soðuk rüzgarlarý bedenimin derinliklerine iþliyordu. Muhtelemen önümüzdeki haftayý grip olarak geçirecektim ama umrumda deðildi. Þu an sadece içinde bulunduðum zamaný yaþamalýydým...

        Feribotun diðer ucunda bir simitçi çocuk gördüm. Hemen seslendim. Ancak çocuk, feribotun ve rüzgarýn ahenkli senfonisinden dolayý benim sesimi duymadý. Daha yüksek sesle baðýrdým ama çocuk yine duymadý. Sonra hayvan gibi böðürdüm, bu sefer duydu çocuk. Sesimi iþitir iþitmez sanki benim her an simit almaktan vazgeçeceðimi anlamýþ gibi kaygýyla koþarak yanýma geldi.

     ''Bana bir simit ver koçum'' dedim ve cebimden 10 lira çýkardým. 10 liralýk banknotu görür görmez, ''abi vallahi para üstüm yok'' diye söylendi çocuk. ''Lan sen simitçi deðil misin, nasýl para üstün olmaz?'' diyerek tepki gösterdim çocuða. ''Abi vallahi sabahtan beri bu sattýðým ikinci simit olacak. Ýlk simidi de az önce þu entel abiye sattým. O yüzden sana verecek para üstüm daha birikmedi abi, inan hiç param yok'' dedi ve bana Daniel Guiza gibi mazlum ve masum bir bakýþ attý.

      Çocuk, para üstü verip veremeyeceðini anlamak için ceketinin ceplerini son kez kontrol ederken, ben çocuðun kýlýk kýyafetini dikkatle incelemeye baþladým. Üstünde son derece eski ve rükuþ kýyafetler vardý çocuðun. Birinden emanet aldýðýný tahmin ettiðim, kendisine aþýrý bol gelmiþ ceketinin üzerinde yer yer yýrtýklar vardý. Peki bu çocuðun bugün okulda olmasý gerekmiyor muydu? Yaþýtlarý okullarda kýz peþinde koþarken, bu çocuðun buz gibi havada, denizin ortasýndaki bir feribotta, sabahtan akþama kadar ekmek parasý peþinde koþmasý içimi acýtmýþtý. ''Paranýn üstü sende kalsýn, harçlýk yaparsýn delikanlý'' dedim çocuða. Çok sevindi.

     Aldýðým simit muhtemelen günlerdir bu feribotun içindeydi. Kurumuþ ve kaskatý olmuþtu. Ama zaten ben yemeyecektim ki. Feribotun en kenarýndaki esrarengiz abimin yanýna giderek onunla birlikte simitleri ufalamaya ve martýlara atmaya baþladým. Hepsini havada kapýyorlardý.

     Tam bu muhteþem varlýklarýn karýnlarýný doyurmanýn yarattýðý manevi huzuru yaþarken, martýlardan bir tanesi tam üzerime pisledi. Ýstanbul'dan dünyanýn parasýný vererek aldýðým yepyeni montum, sarý ile yeþil arasý bir renkte, ishal kývamýnda, yapýþkan bir dýþkýyla kaplanmýþtý. Kuþ sanki bir aydýr kabýzmýþ ve sonunda bana patlamýþ gibiydi. Martýlarýn analarýna avratlarýna sövdüm ve otobüse geri döndüm. Bayatlamýþ ve taþ gibi olmuþ simidi de sýrf nispet olsun diye martýlara bakarak afiyetle mideye indirdim.

      Feribot ise son sürat ilerliyordu. Arkamýzda kalan Ýstanbul tamamen belirsiz bir hal almýþ, önümüzde ise koskoca ve yepyeni bir kent bize merhaba diyordu...

     Devam edecek...

                                                        ÝSMAÝL PÝÞER