MSN'ye iki dakika ara ver de beni dinle

         
      Yolculuðun yarýsýndan fazlasýný tamamlamýþ, Bursa kýyýlarýna iyice yaklaþmýþtýk ki kulaklarý saðýr denen bir patlama sesi duyuldu. O kadar gürültülü bir patlama sesiydi ki kulaðýmdaki çekiç, örs ve üzengi bile bu duruma isyan ediyor ve beni organi görevlerini bir daha yapmamakla tehdit ediyorlardý. Kulaklarým gürültünün etkisiyle tamamen týkanmýþtý.

      Ýçinde bulunduðum otobüs ve yanýndaki diðer araçlar patlamanýn etkisiyle fena halde sarsýldýlar. Hatta bazý araçlar sarsýlmanýn etkisiyle birbirine çarpmýþ ve hasar görmüþtü. Ýnsanlar panik halinde ne olduðunu anlamaya çalýþýyorlardý. Ýçinde bulunduðum otobüsteki yolcular, hemen bir yetkili bulmak amacýyla, sýrayla otobüsten inmeye baþladýlar. Yanýmdaki ruhu bedeninden ayrýlmýþ gibi görünen þizofrenik adam ise uykusundan uyanmýþ ve çevreye kýsa bir süre yine boþ ve tepkisiz gözlerle bakarak ne olduðunu anlamaya çalýþtýktan sonra, uyumaya kaldýðý yerden devam etmiþti. Bukalemun gibi herifti.

      Bende alelacele otobüsten indim. Feribotun üzerindeki bütün insanlar çýlgýn gibi birbirlerine sorular soruyordu. ''Ne oldu birader?'' ''Bu patlamada neydi anasýný satayým?'' ''Teröristler bomba mý koymuþlar feribota lan?'' ''Baþka bir feribota mý çarptýk yoksa?'' ''Batacak mýyýz?'' ''Deniz boy geçiyor mudur?'' Sorular, sorular... Tüm sorular cevapsýz bir þekilde beklerken birden feribotun su almaya baþladýðýný farkettik. Ýnsanlar gibi soru sormaktan ziyade ben kafamda bir senaryo oluþturmuþtum bile. Muhtemelen motor tesisatýndaki bir yakýt sýzýntýsýndan kaynaklanan bir patlama sonucu, feribotun alt yüzeyi folafoþ olmuþtu ve þimdi büyük bir hýzla su alýyorduk. Ýnsanlar ayaklarýnýn altýndaki suyun farkýna varana kadar, feribot denize biraz daha gömülmüþ ve biraz yan yatmýþtý. Batýyorduk. Ýnsanlar çaresizlik içindeydiler. Çocuklar TRT 3'deki devlet korosu gibi hep birlikte aðlamaya baþlamýþ, anne babalar ise onlarý sakinleþtirmeye çalýþýyorlardý. Peki anne babalarý kim sakinleþtirecekti?

      Dakikalar ve hatta saniyeler ilerledikçe, feribot biraz daha yan yatýyor ve üzerindeki arabalar da zeminde oluþan eðimden dolayý sürüklenip birbirlerine çarpýyorlardý. Ýnsanlar korku içinde baðýrýp koþuyor, hepsi çaresiz gözlerle bir can yeleði arýyordu. Fakat burasý Türkiye olduðundan feribotta ne yeterince can yeleði ne de yeterince filika vardý. Emin olduðum tek þey, eðer birazdan feribottaki bu yüze yakýn insan ölürse, bundan sonra feribotlardaki güvenlik ve acil durum ekipmanlarý daha sýký denetlenecekti!... Her bir yanlýþýn düzeltilmesi için illahi mevcut sistemin birkaç kurban vermesi gerekiyordu bu ülkede...

      Korku içindeydim. Kýpýrdayamýyor, sadece ayakta dikilerek koþuþan insanlarýn yüzlerindeki dehþet ifadelerini izliyordum. Bu lanet feribot, üzerinde seyahat etmek için para ödeyen tüm insanlara ihanet etmiþ ve annesine küsen bir çocuk gibi denizin içine saklanmaya çalýþýyordu sanki. Marmara Denizi'nin azgýn sularý, adeta feribotumuzu yan çevirip batýrmaya inat ediyor ve tüm güçlü dalgalarýný adukent gibi bize doðru yolluyordu.

     Daha fazla teknik direktör gibi saha kenarýnda dikilmemeli, bu berbat duruma derhal müdahale etmeliydim. Hemen bize yardým edebilecek bir tekne olup olmadýðýný kontrol etmek için çevreye dikkat kesildim. Her yer artýk mide bulandýran bir mavilikle kaplýydý. Uzaðý çok da iyi göremeyen gözlerimin algýlayabildiði kadarýyla, yakýn çevrede bir kano bile yoktu...
 
      Yakýnlarda hiçbir tekne olmasa da Bursa kýyýsýndan insanlarýn bizim halimizi göreceklerini ve en kýsa zamanda yardým göndereceklerini düþündüm. Aslýnda korkulacak çok fazla bir durum yoktu. Korkumu yenmeliydim. Boþ boþ dikilmemeli ve bir iþe yaramalýydým. Panik halindeki insanlara ne yapmalarý gerektiðini söylemeli, en azýndan onlarý sakinleþtirmeliydim.

     Feribotun arka güvertesinin bir köþesinde, çaresiz ve sessizce aðlayan genç bir kýz gördüm. Hemen yanýna gidip konuþmayý denedim. Belki bu þekilde onu sakinleþtirebilirim diye düþünüyordum. Ancak kýzýn yanýna gittiðimde, ne kadar konuþmayý denesem de yaþadýðým þoktan dolayý adeta Hüseyin Turan gibi dilim tutulmuþtu. Konuþamýyordum. Beynim, olaylarýn mantýklý bir þekilde çözülüp hepimizin kurtulacaðýný söylese de, bedenim ayný soðukkanlýlýðý gösteremiyordu. Zavallý kýz, benim son derece gergin halimi görünce daha da çok korkmaya baþladý. Hiç yardýmcý olmaya çalýþmasam daha iyiydi. Kýz, þimdi hýçkýra hýçkýra aðlýyordu...

      Ýnsanlara bir lider gibi yardým edemiyordum. Belki de ben hiçbir zaman lider olabilecek vasýflara sahip olamamýþtým. Belki de liderlik bir insana doðuþtan gelen bir erdemdi ve ben buna sahip deðildim...

     Tam feribottaki panik halinin doruklara çýktýðý anlarda, bende olmayan liderlik özelliklerine sahip gibi görünen birkaç yetkili adam, Calgon reklamýndaki çamaþýr makinesi tamircisi gibi, bir anda ortaya çýktýlar ve insanlara yardým etmeye baþladýlar. Filikalarýn yanýnda duruyorlardý. Bir yandan aceleyle suya batmak üzere olan filikalarýn iplerini çözüyorlar, bir yandan da Titanik'teki gibi ''sadece kadýnlar ve çocuklar'' diye baðýrýyorlardý. Koca feribotta sadece 2 tane filika vardý. Sadece kadýnlar ve çocuklar bile binse yine de filikalar yeterli olmayacaktý. Yoksa ikinci bir Titanik felaketi mi yaþanacaktý?

     Feribot biraz daha yan yatmýþtý. Huysuzlanmýþ bir atýn binicisini atmasý gibi feribot da üzerindeki arabalarý bir bir serin sulara atýyordu. Yaklaþýk 1 tonluk arabalarýn denize düþerek fýþkýrttýðý su kütleleri, feribotun üzerinde koþuþan çaresiz insanlarýn bedenlerinin üzerine dökülüyordu. Herkes sýrýlsýklam olmuþtu. Çok geçmeden benim otobüsümün de büyük bir gürültüyle denize düþtüðünü gördüm. Ýçinde tüm kiþisel eþyalarýmýn olduðu, otobüsün bagajýndaki bavulum da artýk Marmara Denizi'nin bir parçasýydý...

    Filikalarýn baðlý olduðu kenar gitgide suya batarken, feribotun öteki kenarý biraz daha havaya kalkýyordu. Filikalarýn yakýnýnda, belediye önlerindeki bedava ekmek kuyruklarý gibi bir izdiham vardý. Ýnsanlar yan yatmýþ feribotta güçbela ayakta durabiliyorlardý. Herkes, filikaya alýnmak umuduyla yetkili adamlarýn gözlerinin içine bakýyordu. Erkeklerin hiç þansý yoktu, ülkede kadýn-erkek eþitliði olmasýna raðmen filika önceliði her zamanki gibi kadýnlardaydý.

     Kalabalýðýn içinde göze çarpan tüm çocuklar, babalarýnýn kucaklarýndan alýnarak filikalara oturtturuluyorlardý. Çocuklarýn hepsi gözyaþlarý içindeydi.Bende minyon tipli olduðum ve sakallarýmý yeni sinekkaydý yaptýðým için çocuk gibi göründüðüm umuduyla, yüzsüz bir þekilde filikaya binmeyi denedim. Tam ayaðýmý filikaya atacakken yetkili adamýn kalýn sesiyle irkildim.

     ''Hey! Sen utanmýyor musun lan filikaya binmeye? Kazýk kadar herifsin ulan. Önce kadýnlar ve çocuklar dedik, biraz centilmen ol dallama'' diye baðýrdý bana. Yetkili bana öyle herkesin içinde baðýrýnca, kalabalýðýn içindeki tüm kadýnlar ve çocuklar bana sanki tecavüzcüymüþüm gibi ayýplayan gözlerle bakmaya baþladýlar. Utançtan kýpkýpkýrmýzý olmuþ suratýmla, hemen filikalardan uzaklaþarak feribotun havaya kalkmýþ öteki kenarýna doðru yöneldim.

     Filikalarýn tam anlamýyla dolduðu sýrada, takým elbiseli bir adamýn koþarak kalabalýða doðru geldiðini farkettim. Bu panik içindeki þahýs, feribotun kaptanýnýn ta kendisiydi. Filika derdindeki bütün insanlar, hemen kaptanýn etrafýný sardýlar. ''Kaptan ne oldu bu feribota?'' ''Kaptan batacak mýyýz?'' ''Kaptan ehliyetini nereden aldýn lan?'' gibi sorular peþ peþe geliyordu. Kaptan ise hiçbir soruya cevap vermiyor, sadece filikalarda kendine bir yer bulmaya çalýþýyordu. Önündeki tüm kalabalýðý bir kenara iterek bir filikaya attý kendini. Filika yetkilileri, söz konusu kiþi kaptan olduðundan bu hayvanca harekete itiraz etmediler. O, filikaya binmesine izin verilen tek erkek olmuþtu. Artýk kapasitesinin limitlerini zorlayan iki filika, kürekler aracýlýðýyla, batmak üzere olan feribottan uzaklaþmaya baþladý. Kaptan, geride býraktýðý enkaza bakarken, boðulmaktan kurtulmanýn getirdiði son derece yavþak bir ifadeyle bize gülümsüyordu.

    ''Kaptan gemisini en son terkeder'' sözü su katýlmamýþ bir yalandý...  

    Feribot neredeyse tamamen suya gömülmek üzereydi ve sadece küçük bir kýsmý su üzerinde kalmýþtý. Filikalara binemeyen yaklaþýk 30 kiþi, çýðlýklar eþliðinde, teker teker denize düþüyorlardý. Artýk kaderle yüzleþmenin zamaný gelmiþti. Birazdan Marmara'nýn azgýn ve dalgalý sularýyla amansýz bir savaþa girecektik. Direnebildiðimiz süre, belki de yaþamla ölüm arasýndaki ince çizgiyi belirleyecekti...

    Çok iyi yüzme bilmiyordum. Gençlik yýllarýmda sýrf havam olsun diye havuzlarda ve denizlerde boy geçen yerlere gidip yüzerdim, ancak kýsa bir süre sonra ayaðým yere basma ihtiyacý hissederdi ve hemen sýð bir bölgeye geri dönerdim. Ancak bu sefer durum farklýydý. Belki ayaðým bir daha asla yere basamayacaktý.

    Ýlk patlama duyulduktan yaklaþýk yarým saat sonra, feribot artýk tamamen denizin içine batmýþtý. Devasa büyüklükteki feribot, þimdi denizin dibine doðru son yolculuðuna çýkmýþtý. Görüntü tek kelimeyle inanýlmaz ve dehþet vericiydi. Televizyonlardan öðrendiðim kadarýyla, feribot battýktan sonra beni de suyun dibine çekebilirdi. O an, nadir de olsa televizyondan da yararlý birþey öðrenilebildiðini farkýna vardým.

     Feribotun görünen son kýsmý da batar batmaz, kendimi hemen suya atarak ileriye doðru kulaç atmaya baþladým. Suyla ilk temas ettiðim an, suyun soðukluðunu iliklerimde hissetmiþtim. Hiç arkama bakmadan kulaç atmaya devam ediyordum. Duyduðum tek þey, yüzme bilmeyen insanlarýn delice çýrpýnýþlarý ve attýðý çýðlýklardý. Eðer panikle çýrpýnmak yerine, sakin olup kendilerini serbest býraksalar, zaten tuzlu su onlarý havaya kaldýracaktý. Ama böyle bir durumda sakin olmak mümkün müydü? Bu insanlar belki de hayatlarý boyunca hiç yüzmemiþlerdi!

     Bir süre sonra yüzme bilmeyen insanlar anlamsýzca çýrpýnmayý býraktýlar ve boðulmamak için akýllýca bir hareketle feribottan kopan ne idüðü belirsiz cisimlere tutundular. Dolap kapaðý, araba lastiði, su bidonu gibi çok farklý iþlevleri olan birçok eþya, þimdi tek bir amaca hizmet ediyordu. Hepsi birer can simidi olmuþtu ve hayat kurtarýyorlardý. Bazý insanlar, can yelekleri olduðundan bir nesneye tutunmaya bile gerek duymuyordu. Fakat benim ne bir can yeleðim vardý ne de tutunacak bir dal bulabilmiþtim. Ayrýca az önce deli gibi kulaç attýðým için de yorgun düþmüþtüm. Daha fazla suyun üzerinde kalamayacaktým. Çaresiz gözlerle çevremde yardým aramaya baþladým.

     Hemen yakýnýmda, 20'li yaþlarda güzel bir kadýnýn, feribottan kopan uzun ve geniþce bir tahta parçasýnýn üzerine uzanmýþ olduðunu farkettim. Zavallý insanlar suyun içinde tir tir titriyorken, bu çakal kadýn bir tahta parçasý bulmuþ ve üzerinde rahat rahat yatýyordu. Muhtemelen Kayserili olmalýydý. Yorgunluktan bitkin durumdaydým. Son bir gayretle kurnaz genç kadýna doðru kulaç attým...

    ''Bayan, biraz kenara kayýn da ben de yanýnýza çýkayým, nefesim tükendi!'' diye seslendim kadýna. Kadýn, tahtasýný pek de paylaþmaya istekli gözükmüyordu. Son derece kulak týrmalayan, tiz bir ses tonuyla ''git buradan!'' diye baðýrdý bana. Çok öfkelendim, nefesim tükeniyordu, yorulmuþ ve üþüyordum...

    ''Bana bak bayan, ben Leonardo Dicaprio deðilim. Ya o tahtaný benimle paylaþýrsýn ya da seni o tahtadan suya düþürürüm'' diye tehdit savurdum kadýna. Kadýn, tehditlerimden korkmuþ olacak ki beni tahtasýna aldý sonunda.

    Tahtanýn üzerine çýkýp iyice bir soluklandým. Bitkin durumdaydým. Artýk can derdimden kurtulmuþtum ve tek yapmam gereken tahtanýn üzerinde uzanýp Bursa sahilinden gelecek yardýmý beklemekti. Genç kadýn beni tahtasýna alarak hayatýmý kurtarmýþtý. Ona teþekkürü bir borç biliyordum. Kafamý çevirip kadýnýn yüzüne bakar bakmaz, ne kadar güzel ve seksi bir bayan olduðunu farkettim. Hayatýnda istediði her erkekle arasýnda cinsel bir çekim oluþturabilecek türden bir görüntüsü vardý. Elimden geldiðince yýlýþýk bir þekilde gülümsedim ve ''sizinle ayný tahtada yaþamak çok güzel bir duygu olmalý. Keþke bizi hiç kurtarmasalar da sizinle ikimiz bir tahtada kocayabilsek'' diyerek espriyi patlattým. Gülümsemesini beklediðim güzel kadýn birden celallendi: ''Sen salak mýsýn ya? Ya denizin ortasýndaki bir tahtada yaþanýr mý hiç ya? Ya hem seninle niye yaþayacaðým ben ya, ay aptal mýsýn sen ya?'' diye baðýrmaya baþladý genç kadýn.

    O andan itibaren kadýnla bir daha asla konuþmadým. Gerizekalý kadýn, yaptýðým espriyi bile anlamamýþtý. Neden dünyadaki güzel kadýnlarýn birçoðu embesil oluyordu?

     Feribot son yolculuðunu da tamamlamýþ ve denizin en dibine vurmuþ olmalýydý. Uzandýðým tahta parçasýndan çevreyi gözlemlemeye baþladým. Çevrede, soðuktan titreyen çaresiz insanlar vardý. Ýnsanlarýn diþleri birbirlerine takýr takýr çarpýyordu. Herkes þaþkýndý ve nasýl bir tehlike yaþadýðýnýn farkýna varmaya çalýþýyordu. Kimileri aðlýyor, kimileri ise yorulmadan yardým çýðlýklarý atmaya devam ediyordu.

     Bazý insanlar o kadar üþümüþtü ki, tutunduðu dolap kapaðýný býrakmýþ ve ýsýnmak için çaresizce ordan oraya yüzüyorlardý. Kýþ mevsimi olduðundan suyun içi 5 derece civarýnda olmalýydý.

    Bu inanýlmaz görüntüye baktýkça ne kadar büyük bir felaket yaþadýðýmý ben de farkettim. Tüylerim ve bütün kýllarým diken diken olmuþtu. Bursa otogarýnda bitmesini umduðum otobüs yolculuðu yarým kalmýþtý ve ben þu anda bir kadýnla beraber denizin ortasýndaki bir tahta parçasýnda yardým bekliyordum. Fakat beklediðimiz yardým bir türlü gelmiyordu. Feribottan ayrýlan kurtarma filikalarý da artýk görünmez olmuþlardý. Muhtemelen Bursa sahiline varmýþ olmalýydýlar. Peki neden yardým bu kadar çok gecikmiþti?

     Dakikalar kovalýyordu birbirini. Dalgalar, üstünde bulunduðum tahtayý bir beþik gibi sallýyordu. Yanýmdaki kadýn dakikalarca aðlayýp sýzlandýktan sonra artýk susmuþtu. Bir yandan sessizce söyleniyor bir yandan da elini bir tarak gibi kullanarak boyalý saçlarýný düzeltmeye çalýþýyordu.

     Tam uyuyakaldýðým sýrada yardým feribotlarý geldi ve bizleri Bursa sahiline çýkarttýlar. Karaya adým atar atmaz, ambulans ve polisler çevremizi sarmýþlardý. Çeþitli kanallardan gelen kameramanlarýn hepsi toplanmýþ ve az önce ayný tahtada mahsur kaldýðým kadýnla röportaj yapýyorlardý. Böyle maceralý bir olay insanýn hayatýnda bir kez baþýna gelirdi, bu durumdan faydalanýp televizyonlarda ben de boy göstermeliydim . Mehmet Ali Birand ana haber bülteninde benim ismimi zikretmeliydi. Hemen röportajýn ortasýna kendimi attým ve ''bende kurbanlardan bir tanesiyim'' diye tükürler saçarak baðýrdým. Kameralar birden bana yöneldi. Bir muhabir ''o feribotta ne yapýyordun?'' diye sordu. ''Mersin'den otobüsle gezmek amacýyla Ýstanbul'a geldim. Oradan da Bursa'ya geçmeyi planlýyordum ama böyle tatsýz olaylar yaþanabiliyor. Feribotumuz battý ama hiç korkmadým vallahi yemin olsun. Bayan arkadaþa sorabilirsiniz. Onu da tahtaya ben çýkarttým, hayatýný ben kurtardým'' dedim. Muhabir benim söylediklerimle zerre ilgilenmeyerek, ''burdan yakýnlarýnýza söylemek istediðiniz bir þey var mý?'' diye nazik bir soru sordu. Mikrofonu elime aldým. ''Baba beni daha beklemeyin, burdan Eskiþehir'e oradan da Ankara'ya gidecem. Tüm Türkiye'yi turlayacaðým Allah'ýn izniyle'' dedim. Muhabir ''sen Marco Polo'musun oðlum?'' diye sordu. ''Neden olmayayým?'' dedim.


                                                                                  Yazar:  ÝSMAÝL PÝÞER